Σαλαβατώ και σέρνομαι

πέφτω και δεν αντέχω

είναι η καρδιά μου κάρβουνο

και άλλο καημό δεν έχω.

Σαν παντιερόλι στο βοριά

χτυπιέμαι στο κοντάρι

πότε αοπά, πότε από κει

μην άλλος και σε πάρει.

(Τσάκισμα): Άσπρο μου περιστεράκι, χάρισέ μου ένα φιλάκι.

Πες μου Μαρώ πως μ´αγαπάς

στ´ανέφαλα ν´ανέβω

δεν νταγιαντώ τον πόνο πια

το σώμα μου παιδεύω.

Σημάδι αγάπης δείξε μου

απ´την καρδιά με μπέσα

αντράλικας θε να γενώ

και θα σε κλείσω μέσα.

(Τσάκισμα): Θα ´χεις πιο πολλά στολίδια, κι απ´της Χώνης τα χοχλίδια.

Σαν διαβατάρικο πουλί

που δεν ξανεί το πίσω

ντύσου Μαρώ με ξόβεργες

πάνω σου να κολλήσω.

Και μονομιάς οι πόνοι μου

χωρίς να ξέρω γιάντα

κύμα αγάπης θα γεννούν

για σήμερα και πάντα.

(Τσάκισμα): Τ´Άη Μαρκούρη ανεμώνα, και στολίδι τ´Αρτεμώνα!